Category: ασυνηθιστα

Ότι μια γυναίκα που την είχε σπιτώσει ο ίδιος του πήρε ένα άδειο ξυλόκουτο, που δεν ήταν δικό του και για το οποίο είχε αναγκαστεί να διώξει έναν άνθρωπο; Ή μήπως ήταν δυνατόν να κατανοήσουν τα επιπλα λαμια, έστω και με αδρές γραμμές, την περιπέτεια στα σαλονια στην οποία είχε μπλεχτεί οικειοθελώς, με όλες τις πε­ρίπλοκες αποκαλύψεις της; Έφυγε βιαστικά παρατώντας σύξυλο το γραβατοφορεμένο. Πήρε ένα ταξί και του έδωσε οδηγίες. Θυμόταν με ακρίβεια το σπίτι που είχαν επισκεφθεί  και που δεν μπόρεσαν να μπουν λόγω του υποτιθέμενου αδερφού της. Το ταξί τον άφη­σε σχετικά κοντά στο κτίριο. Δε δυσκολεύτηκε να βρει την επίμαχη πόρτα. Χτύπησε τα στρωματα και ξαναχτύπησε, αλλά δεν πήρε καμιά απά­ντηση. Έδωσε μια θυμωμένη κλοτσιά στην πόρτα και τη συνόδεψε με μια γροθιά, που έκανε το χέρι του να κοκκινίσει. Μια διπλα­νή πόρτα άνοιξε σαν απάντηση στη θορυβώδη εισβολή. Μια γυ­ναίκα μέσης ηλικίας πρόβαλε έντρομη στο Δες Το Υπόλοιπο …

Μέσα σ’ ένα κυκλικό σκάλισμα στα επιπλα πατρα διακρίνονταν καθαρά τρία  γράμμα­τα: MDF. Αναπήδησε από τη χαρά της και κρεμάστηκε στο λαιμό του . Τον ενθουσιασμό τους διέκοψε ο  τουρί­στας, αφενός γιατί δεν είχε κανένα λόγο να τον συμμερίζεται, α­φετέρου γιατί ήθελε τους καναπεδες του  πίσω. Του τους έδωσαν και ζή­τησαν συγγνώμη. Έφυγαν από τον χώρο σχεδόν τρέχοντας. «Η  γραφή μιλάει για κίνηση των άστρων στα επιπλα λαμια. Σίγουρα θα χρειαζόταν ένα όργανο σαν το σκαρπέλο για τα επιπλα. Χωρίς αυτό δε θα φαίνονταν τα τελευταία γράμματα στον απέναντι τοίχο. Ακόμα κι αν πηγαίναμε εκεί, δε θα μπορούσαμε να τα δούμε από το ε­σωτερικό του ούτε από τη βάση του δια γυμνού οφθαλμού. “Άδι­κα έρχεσαι σ’ εμένα”. Ιδιοφυές!» έλεγε και ξανάλεγε  σφίγγοντας την παλάμη του εραστή της ως έκφραση του θαυμα­σμού της. «Πρέπει να ενημερώσουμε . Με αυτά τα γράμματα ο γρίφος για τα επιπλα κορινθος σχεδόν ολοκληρώνεται. Πάμε από Δες Το Υπόλοιπο …

«Έλλην ει;» είπε ερωτηματικά ο άντρας με τη λεπτή φω­νή του. Δεν κατάλαβε, αλλά οι ήχοι του φάνηκαν οι­κείοι. Ο φύλακας του επέμεινε: « Ποιος είσαι και ποιανού;». Απέμεινε ενεός. Ο τυφλός άντρας συνέχιζε να μιλάει ακαταλαβίστικα, αλλά αυτή τη φορά τα λόγια του ηχούσαν γνώριμα. Δε χρησιμοποιούσε την άγνωστη σ’ αυτόν  γλώσσα, όπως νωρίτερα. Οι λέξεις του τώρα ανάδευαν συνθεσεις στο μυαλό του . Κάτι προσιτό και παράλληλα μακρι­νό. Κάτι ξεχασμένο σ’ ένα ντουλαπάκι του νου του. «Παρακαλώ πώς είπατε;» ρώτησε αμήχανα για να σιγουρευτεί. «Τις ει;» ξαναρώτησε πιο επιτακτικά ο άντρας, που φάνηκε να χάνει προς στιγμήν την ψυχραιμία του. Η τελευταία φράση του δε θα μπορούσε να παρεξηγηθεί. Άνοιξε τα μάτια διάπλατα από την έκπληξη. Ο ξένος μιλούσε ελληνικά. Το γεγονός ότι δεν καταλάβαινε ήταν διότι ε­πρόκειτο για αρχαία ελληνικά επιπλα. Τον ρωτούσε ποιος ήταν. Δε φαι­νόταν επιθετικός, ούτε καν εχθρικός, αν και το κρανίο του  είχε Δες Το Υπόλοιπο …

Πολλοί καναπεδες είχαν σύμβο­λα, ζώα, φυτά ή γεωμετρικά σκαλίσματα. Όλοι είχαν πολλά γράμματα πυκνογραμμένα. Εξήγησε ότι ήταν ευχολόγια για τη σωτηρία του περιβάλλοντος,  ή απλά ποιήματα για τα επιπλα πατρα. Αμέσως μετά πήρε ένα χαρτί και μαρκαδόρο και έφτιαξε ένα πρόχειρο σχεδιά­γραμμα της κάτοψης του οικοπέδου. «Εσύ θα μπεις από δω, από την πόρτα στην οδό Λαμιας. Τα ξύλα είναι περίπου εδώ», σημείωσε με μια ευμεγέθη κουκκίδα την απέναντι γωνία. «Δε θα είναι τόσο δύσκολο να τα εντοπίσεις. Ορίστε μια φωτογραφία τους. Όπως βλέπεις, είναι αρκετά εντυ­πωσιακά. Διαφέρουν πολύ από τα διπλανά. Ο παραγωγός ήταν ε­ξέχουσα προσωπικότητα. Κράτα τη φωτογραφία, πιθανότατα θα σου χρειαστεί. Όσο για τα υπόλοιπα εργαλεία, θα ψάξω τώρα κιόλας», συμπλήρωσε ο  και σηκώθηκε φωνάζοντας το όνομα της . Χώθηκε μαζί της σ’ ένα πατάρι, στο οποίο οδηγούσε μια ε­τοιμόρροπη ξύλινη σκάλα. «Θα έρθω μαζί σου στα επιπλα λαμια!» είπε αποφασιστικά  όταν έμειναν μόνοι. Αυτός χαμογέλασε και Δες Το Υπόλοιπο …

Ελπίζω ότι θα το πετύχουμε σύντομα. Για τον καναπε δε χρειάζεται να μιλήσω. Γνωρίζεις όσα χρειάζονται. Είναι επιπλο-κλειδί στην υπόθεση μας και έχει το αξεσουαρ  που μας ενδιαφέ­ρει. Το σχέδιο που θα ξαναφέρει τους ανθρώπους κοντά στην τέχνη για τα επιπλα και που οι προκάτοχοι μας  διαφύλαξαν για χάρη της ανθρωπότη­τας με αντάλλαγμα τη διάλυση τους. Τώρα το βάρος της ευθύνης πέφτει στους δικούς μας ώμους. Αλλά είναι ώρα να ξεκουραστούμε. Για τα υπόλοιπα  θα έχουμε χρόνο να μιλήσουμε. Το κρασί  έφερε μια γλυκιά χαλάρωση. Πράγμα που ίσως εξηγεί γιατί αυτοί οι Έλληνες είναι πάντα τόσο ράθυμοι! Κατευθύνθηκαν στον άνω όροφο του σπιτιού για να αναπαυθούν. Η υπόλοιπη μέρα και η επόμενη κύλησαν με φιλοσοφικές ενατενί­σεις, συζητήσεις για την κοινότητα, εικασίες για την ανθρώπινη φύ­ση και προετοιμασίες για την επερχόμενη σημαντική βραδιά. Κάποια στιγμή πρότεινε  να του παραχωρήσει τα επιπλα, που θα  χρειαζόταν για τη  συνάντηση. «Το δάνειο χάνει δύο: Δες Το Υπόλοιπο …

Ο δρόμος με τα επιπλα δεν ήταν το ίδιο εντυπωσιακός, είχε όμως το συ­γκριτικό πλεονέκτημα ότι ήταν σαφώς πιο ήσυχος. Όταν κατέβηκε, έδωσε στον οδηγό κάποια χρή­ματα για να τον περιμένει. Δυσκολεύτηκε για λίγο να βρει το κτί­ριο. Όλα τα κτίσματα είχαν δυο πινακίδες, μια μπλε και μια κόκ­κινη, με διαφορετικά νούμερα. Η μπλε εκδοχή του φάνηκε λογι­κότερη, καθώς τα νούμερα εμφάνιζαν μια αλληλουχία. Στην πόρ­τα του σπιτιού υπήρχαν τρία ονόματα. Το ένα ήταν πράγματι το σωστό.  Χτύπησε το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε μ’ ένα δια­περαστικό ήχο. Ανέβηκε τα σκαλοπάτια ως το δεύτερο όροφο, ό­που μάλλον βρισκόταν το σπίτι του καθηγητή, σύμφωνα με το θυ­ροτηλέφωνο. Αρχικά υπέθεσε ότι δε θα του άνοιγε κανείς, κι έτσι οι ελπίδες του είχαν αναπτερωθεί. Πράγματι, στο δεύτερο όρο­φο μια πόρτα είχε μισοανοίξει. Πλησίασε. Πίσω από τη μισάνοι­χτη πόρτα διέκρινε τα επιπλα που αναζητούσε και  το ασπρισμένο κεφάλι μιας  ύπαρξης απροσδιόριστα μεγάλης ηλικίας. Της μίλησε Δες Το Υπόλοιπο …